سبوی ش ک س ت ه

ایستادگی بهار

ajdari — Wed, 07 May 2008 10:05:06 GMT

و بهار می آید

با یک دنیا عطر دل انگیز

و باران خواهد آمد

من وتو را پاک خواهد کرد

از یک عالمه دورنگی

گریه نکن خنده از گریه ات می خندد

و تو ناچار بازهم کنار پنجره

ثانیه ها را با نم نم شبنم خواهی شمرد

بایست استوار و محکم

کوه خواهد ایستاد از ایستادگی تو

ajdari — Sun, 16 Mar 2008 11:12:32 GMT

برای یاری که همیشه خواهد ماند

گفتم نرو پرپر میشم

گفتی: میخوام رها باشم

گفتم: آخه عاشق شدم

گفتی:میخوام تنها باشم

گفتم: دلم

گفتی: بسوز

گفتی: یه عمری باز هنوز

گفتم: پس عمرم چی میشه

گفتی: هدر شد شب و روز

گفتم: آخه داغون میشم

گفتی: به من خوش میگذره

گفتم: بیا چشمام تویی

گفتی: آخر کی میخره

گفتم: منو جنس میبینی

گفتی: آره بی قیمتی

گفتم: یه روز کسی بودم

با من نکن بی حرمتی

گفتم: صدام میمیره باز

گفتی: با درد بسوز بساز

گفتم : حالا که پیر شدم

گفتی: که از تو سیر شدم

گفتم: تمنا میکنم

گفتی: میخوام خردت کنم

گفتم: بیا بشکن تنو

گفتی: فراموش کن منو

با اجازه از وبلاگ قلب یخی

ajdari — Tue, 14 Nov 2006 07:20:18 GMT

سلام دوستان

پوزش یک دوست

از اینکه مدتی نتوانستم وبلاگم رو آپ کنم شرمنده ام.امیدوارم که بتوانم دوباره هرمدت یکبار وبلاگ رو به روز کنم . راستش را بخواهید خداوند توفیق داد تا به حج عمره مشرف شوم و پس از ان هم ازدواج کردم .حالا هم به دلیل دوشغله بودن دیگر هیچ وقتی نمی کنم که بنویسم.به هرحال همه شما را دوست دارم.

منتظر باران می مانم....

ajdari — Thu, 06 Jul 2006 15:00:18 GMT

وقتي گفتم دوستت دارم به من خنديدي. وقتي گفتم عاشقتم بازهم به من خنديدي و گفتي چشمانت دروغگوي خوبي هستند. وقتي خواستم تو را مانند ماه در ميان آسمان دلم ميهمان كنم به من پشت كردي و مرا رنجاندي. گفتي ستاره تو بايد به دنبال آسمان بهتري بگردد. اما امان از امروز كه من بر ماه زيباي آسمانم كه تو بودي چادري از سياهي كشيدم و تو را براي هميشه در پس هفت آسمان پنهان نمودم تا تو ديگر راحت و آسوده به دنبال آسمان زيبايي بگردي كه من هيچ بويي از زيبايي آن نبرده بودم.

وقتي خواستم عاشقانه بگويم دوستت دارم پوزخند مضحكي زدي و گفتي اين حرفها مال كتاب قصه هاست. اما تو هيچ گاه نفهميدي كه عشق من عشق پاك كودكانه‌اي بود كه زير سايه نامهرباني تو پرپر شد و دل كوچكش پژمرد و پژمرد و مرد.

فراموش كردن معشوقه براي عاشق كار آساني نيست اما بايد پذيرا بود كه هر عشقي نه به وصال خواهد رسيد و هر ياري به يارش. پس عشق را نمي توان آنقدر كوچك دانست كه به خاطر آن ازدواج كني بلكه عشق، ماندگاري است كه هميشه در دل مي ماند وفراموش نمي شود و شايد امروز بهتر بگويم كه عشقي كه به وصال برسد عشق نيست. پس امروز از اينكه به تو نرسيدم ديگر زانوي غم بغل نمي كنم و با صداي مرغ شب ،تا سحر گريه نخواهم كرد بلكه ردپاي تو را از لابلاي عطر ياس و از نور زيباي گنبد زرد آقا مي جويم اگر چه مي دانم كه هيچگاه سرم شانه هايت را حس نخواهد كرد و مأمني براي گريه هايم نخواهد بود. ديگر تو را در باران خواهم جست وقتي كه باران خواهد باريد و صداي نوازشگرش مرا به ياد تو خواهد انداخت/منتظر باران مي مانم…..

ajdari — Fri, 26 May 2006 11:55:18 GMT

تقديم به تمام عاشقاني كه مزه شكست را چشيده اند

عشق بي عشقي خداحافظ

چشمانت را ببند. كمي تمركز كن و آنوقت روح عشقت را احضار كن. آرام در گوشش بگو: "تو را بخشيدم و از او بخواه كه تو را هم ببخشد و بعد چشمانت را محكم ببند و به او فكر نكن"

شب هاست كه با اين رجز به خواب مي روم و هرشب كه مي گذرد و شب بعد مي آيد احساس مي كنم كه بايد به خود بقبولانم كه تو ديگر عشق من نيستي بايد بپذيرم كه تو مونس دلتنگيهاي من نبوده و نيستي. هرچه بين ما بود و گذشت تنها يك خواب بود؛خوابي كه در روياها بايد سراغش را گرفت...

دست هايم هيچگاه گرمي دستانت را احساس نكرد و شانه هايم از وجودت سرشار نشد. لبانم براي بوسه زدن بر گونه هايت در حسرت ماند.گوش هايم عاشق يك كلمه‌ي تو بود: دوستت دارم" و درانتظار آن سال ها صبوري كرد اما دريغ از عشق

***

كاش دل هم عقل داشت. كاش دل ساده نبود و مي فهميد دورنگي چيست؟ تعهد چيست و بي وفايي چه حدي دارد. كاش او مي دانست كه آسمان همه جا آبي است و خدا براي عشق ورزيدن عادل است. دل ساده بود وعاشق چشم بسته وصادق. اما يار دل در دنيايي مي پروراند كه اين دل غمزده نمي توانست ديگر سنگ صبورش شود واو را همراهي كند.

***

وقتي آغوش دل بازكردم به ناگاه چشمان دلم سريد روي چشمانش و يكهو وجودش پريد توي دلم. خيلي راحت وبي درنگ خانه كرد، مأوا گزيد وامروز چون خاري بزرگ بدون گل ماند كه از يمن وجودش شب تا سحر ناله مي كنم و خون دل مي خورم اما مرهي براي التيام زخم هاي چركينم نمي يابم.

گويندهرچيزي دكتر دارد اما دكتر دل من او بود. او كه عشق وتعهد دكتر هيچگاه در وجودش نه جوانه زده بود و نه حتي بويي از آن به مشامش رسيده بود...

***

سخت است خيلي سخت دل كندن از كسي كه برايش شب تا صبح گريه كرده باشي. سخت است سخت براي ديدن كسي كه چشم به انتظار دوخته باشي و پس از سالها رهايت كرده باشد و دل در دل معشوقه اي ديگر به امانت سپرده باشد... وقتي غم هجران عاشقي را بشنوي كه معشوقه اش عشق را نمي فهمد. عشق برايش يك هوسبازي بچه گانه است ديگر انتظار سرو قامت بودن عاشق بيهوده است واضافي. پس نبايد گفت كه چرا گريه امانم را بريده است چرا ديوانه وار وجودم را به سيلاب اشك ميهمان كرده ام و چرا مجنون وار سر به بيابان زده ام.

***

آري...پايان عشق هميشه خوش و دل انگيز نيست. اما خدا نكند شكست در عشق با شكست در هستي انسان گره خورده باشد. آنوقت.... دنيا تيره تر از تيرگي خواهد بود...

ajdari — Tue, 21 Mar 2006 18:46:16 GMT

وقتي آسمان عاشق يك دل مرده مي شود!

نگاهت را به آسمان بدوز. خبري از ابر نيست. صاف و پاك. نگاهت مي كند. مثل هميشه اما اينبار در برق چشمانش رد پايي از عشق به چشم مي خورد. عشقي كه براي رسيدنش سالها به انتظار نشسته بود. و اينبار او بود كه اشك عاشقي در چشمانش به حلقه درآمده بود و محكم مي نگريست. امروز چشمان معشوق او عاشق شده و فانوس دلش براي رسيدن به تو روشن شده است. ديروز هجر دوري او تورا مذاب كرده بود و امروز پروانه وار دور تو مي گردد تا از شمع وجودت روشن ونوراني گردد.
چشمانت را ببند. نگاهت را ببر. به درون دلت نگاه كن. گريه اش را گوش كن .ضجه اش را بشنو. زخم هايش را مرحم بذار و دلت برايش بسوزان. او كه سالها درهجر معشوقه اش سوخته و هيچگاه لب از شكايت تر نكرد و فقط گريست. فقط گريست. گريست. و اشك ريخت. و سكوت كرد. دل به دريا زد و استوار ايستاد به اميد اينكه روزي يارش از راه خواهد رسيد. اما اي واي اگر يار مرده باشد. اي واي اگر يار افسرده شده باشد. اي واي اگر يار او را فراموش كرده باشد. نگاهش را به آسمان مي دوزد. و باز صافي او را به تماشا مي نشيند. اشكهايش را پاك مي كند و دلش را در آغوش مي گيرد.او را مي بوسد. نوازشش مي كند و دلداريش مي دهد. زمان مي گذرد. دلش ديگر بايد عادت كند يارش مرده است. بايد عادت كند يارش او را تنها گذاشته اما وجودش چه گناهي كرده كه تا آخر عمر دل يك مرده را بايد با خود حمل كند. بايد خودش را بسوزاند. وتنها سكوت اختيار كند.
و باز هم دلش گريه مي كند. كاري ديگر بلد نيست. صدايش ديگر شيرين نيست. از غم گفتن و غم شنيدن برايش اپيدمي تكراري هرروزش است كه سحر خوب آن را ياد گرفته است. چشمانش را مي بندد آرام گريه مي كند تا حتي شبنم اشكهايش را نبيند.

تنهایی ام؛ والنتاین مبارک

ajdari — Thu, 16 Feb 2006 19:39:05 GMT

عرض کوچه را طی می کنم. همه از والنتاین حرف می زنند. روز عشق یعنی روز تو. هدیه دادن به عشق،عشق تنها یک عشق! عشق واقعی! تنها به والنتاین فکر می کنم. والنتاینی که کسی نه به من تبریک گفت و نه من کسی را داشتم که به او تبریک گویم. والنتاین من والنتاین تنهایی بود. والنتاینی که در شهرش از عشق به تنهایی و سکوت حرف می زند. از نیستی و رخوت و زجر سخن می راند. والنتاین من آواز خوش قناری را به سردی نوای گریه تنهایی عوض کرده که شب تا صبح می نالد و می گرید و از غم دوری یک عشق و آن هم یک عشق(ونه آسمانی) ضجه می زند. والنتاین تنهایی ها ، والنتاینی که برای آمدن کسی را پیشواز نفرستاد واز من نخواست که باغ را بیارایم، کوچه را از بنفشه وسنبل فرش کنم. والنتاین تنهایی من تنها آمد. خیلی تنها. ساکت آمد خیلی افسرده و سرد. خبرخوشی از یارنداشت. جرأت نکرد در پیش دل زخم خورده ام از عشق حرف بزند.چون می دانست دلم تاب شنیدن آن را ندارد و آن قدر گریه خواهد کرد که این بار زخم هایش پاره شده و فاتحه اش را باید خواند. والنتاین من آمد. ساکت. حتی نگذاشت ماه هم او را ببنید.او می دانست دل شکسته ام. نمی خواست بیاید.اما به رسم ادب آمد حتی می دانست که در کلبه حقیر من بویی از عشق به مشامش نخواهد رسید. او آمد چون خودش عاشق بود حتی اگر در عشقش شکست خورده باشد.!!!!والنتاین تنهایی ام مبارک

ajdari — Thu, 15 Dec 2005 18:06:26 GMT

اين است پایان یک عشق...

دلم برای لحظه هایت تنگ شده،لحظه هایی که با عشق در پستوی خاطرات کهنه ام جا خوش کرده اند. حرف هایی که برای نگفتنشان باید زبان خود را جوید و مهرسکوت بردهان زد.

دلم برای لحظه هایت تنگ شده. ماه هم تنهاتر از قبل به تنهایی یاس زل زده و نگران به سوسوی ستاره ها دل خوش کرده. هلال ماه امشب مثل گذشته نیست. ببین چقدر از هجر غم دوری تو لاغر شده.

فضای کوچه بوی یاس نمی دهد.ژاله از پاکی حرف نمی زند. بلبل نمی خواند. قناری نمی آوازد و کلاغ آماده تر ازهمیشه فریاد شوم قارقار خود را در کمال زشتی می سراید و هجر بزرگ تنهایی را برای دل شکسته ام به ارمغان می آورد. فانوس خیال دیگر از تو حرف نمی زند. برای لحظه ای با تو بودن چشمان عاشقم گریه نمی کند و دری برای نگریستن و انتظار دراین وادی پیدا نمی شود.

چشم انتظار بهاری ننشسته و ردپای خورشید در قطره قطره باران را نمی جویی. دیوار شیشه ای دیروز،امروز به کوهستانی ضخیم تبدیل شده که بین من وتو زاگرس ها والوندها در برابرشان کوچکند. برف دماوند شادی بخش لحظه ها نیست و چشمه ساران زاگرس خستگی عطش را در تنمان نزدود.

دلم برای لحظه هایت تنگ شده،لحظه هایی که باید در ذهن و خیال ، آرام بایگانی کرد و سرپوش مرگ برآن نهاد.

لحظه ها بازهم می گذرد. بدون هیچ نور و مهربانی. سکوت بازهم فضای خانه را پر می کند.تنهایی زمین را فریاد می زند و واژه عشق برای همیشه به ابدیت می پیوندد. این است پایان یک عشق واقعی؛ مرگ عاشق زیر پای معشوق...!

ajdari — Tue, 29 Nov 2005 22:17:18 GMT

تولد یک تنها

سوز سردی فضای شهر را پرکرده. برف می بارد و صدای پائیز زمستان را فریاد می زند.

شب از نیمه گذشته،مادر درد می کشد ،هنوز هجر غم درگذشت جوان 18ساله اش را از یاد نبرده. دردش دوتا شده وحالا موعود کودکش فرا رسیده. پدربزرگ مشغول خواندن قرآن است. فضا بوی استرس می دهد و همه حال و هوای عجیبی دارند.

قابله را صدا می زنند،می آید و ساعتی بعد کودکی متولد می شود ؛ضعیف ولاغر

همه گریه می کنند شاید از خوشحالی باشد. جای جوان دیروز کودکی متولد شده که کسی امیدی به دنیا آمدنش نداشت چرا که کمر مادر درغم نورشیدش شکسته بود و آنقدر گریه کرد که افسرده شد….

سپیده سرزد.روزها گذشت و کودک بزرگ شد. کودک دیروز،جوان 24ساله امروز شده که تنها و غریب،شب تا صبح به آینده مبهمی می نگرد که سوسوی امید درآسمان آن گم شده و تنها دلخوشی اش گنبد زیبای حرم آقاست که از پشت شیشه اتاقش کاملاً پیداست.

بارها به خود گفته است که چرا باید متولد می شد؟ چرا هنوز زنده است. اما این ناشکری است. شاید اقبال و بخت روزگار این را برایش سرنوشت زده باشد. مثل هرجوان ایرانی و نسل سوخته ای دلزده از همه جا و همه چیز و همه کس، تصویر گذشتن عمر را در چشمان خود به نظاره می نشیند و بارانی که دیگر با رؤیاهای کودکی همراه نیست.

شب بوی سیاهی می دهد. سیاه تر از آنچه سیاهی نامند.اما دلش نیز ازسیاهی ها سیاه شده ودوراز یاد خدا. با خدا قهر نکرده اما زنگار زده وتوبه عشق را نسروده است.

دلش شکسته،اشتباه کرده. این را خوب می فهمد اما چیزی شبیه شیطان زیر پوستش نشسته و نمی گذارد که فراموش کند گذشته را. همنشینی با یار و محبت های از دست رفته را.

دل نگران است. نا امید شده وغمگین. دوراز معرفت عشق حق در زمین عاشقی قدم برمی دارد. می نوشد و می جوشد و روز به ماه وماه به سال می کند اما دریغ از پارسال!

کودک دیروز با همه رؤیاهایش خسته و رنجور گوشه ای کز کرده و به تماشای ماه چشم دوخته،اشک می ریزد وگریه می کند. دست های نوازشگر ماه دلش را روشن می کند.امشب با ماه سخن بسیار دارد،یکسال دیگر هم دراوج تنهایی وغربت گذشت.از مشکلاتش،رنج هایش با او حرف می زند. عقده های دلش را پیش ماه خالی می کند. برشانه های او تکیه می زند…

در آرزوی رؤیاهایش به خواب می رود و از امروز دوباره گذر عمر را به نظاره می نشیند….. تولدت مبارک

ajdari — Sun, 20 Nov 2005 21:28:18 GMT

باران باش؛ کسی به باران عادت نمی کند

باران می بارد، کوچه صدای پای باران را می شنود و پاییز خیابان را زرد پوش می سازد. نم نم باران گونه های لطیف یاس را می نوازد و پیرمرد تنها گوشه ای در خود کز می کند تا شاید سحر مژده آمدن خورشید را نوید دهد.

باران می بارد. تند تر از قبل. صدای باران در زیر پای عابران کوچه گم می شود. و تنها تو می مانی و یک دنیا سکوت وحشتناک تنهایی.

دیروز ابر آمد. او تنها نبود. باران را با خود آورد. اما چترش زیبا نبود. شاید تو نبودی او هم زیبا نبود. نم نم باران نوازشگر نشد. یاس از آمدنش کوچه را گلباران نکرد. چرا که دیروز از فرط ناراحتی نگذاشت هیچ کس بویش را استشمام کند. باران بارید اما کسی برای او گریه نکرد. باران آمد اما شیشه سیاه پنجره زیبا نشد. او آمد. رعد آورد. ضجه زد و برق بارید.اما صدای تو بلند نشد. آسمان از دیدن تنهایی تو ساکت شد وخود رادر چادرسیاه رنگ و زشتی مخفی کرد. ماه خودش را گم کرد و آنقدر گریه کرد که چراغ دلش خاموش شد.

باران آمد. اما تو نیامدی. امسال باران برایم زیبا نبود. هنوز هم زیر چترهایم جای تو خالی است. باران مرا خیس کرد تا تو خیس نشوی .

باران که آمد یکهو دلم گرفت. بدجوری هم گرفت. به یاد غم دوری تو افتاد اما باران امان نداد که برای ندیدنت گریه کنم. شاید تو خوش باشی و گریه کردن من بیهوده. اما باران می بارد. و خوب گریه می کند. یادت باشد باران باش چرا که کسی به باران عادت نمی کند!